انسان گرایی از دیدگاه فلاسفه تعلیم و تربیت
21 بازدید
محل نشر: فلسفه دین » زمستان 1383 - شماره 1 (20 صفحه - از 97 تا 116)
نقش: نویسنده
سال نشر: 00/0/0
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
این مقاله به بحث در باب انسان‌گرایی در حوزه تعلیم و تربیت می‌پردازد.کوشش شده است که در این باب، به بنیادهای فلسفی این تفکر و سرآغاز پیدایش آن پرداخته شود؛گو این که هیچ اندیشه‌ای بی‌مدد فلسفه نمی‌توان نضج بگیرد و تکوین یابد.در این مقاله، ابتداپدیدارشناسیمورد بررسی قرار می‌گیرد.این تفکر با تأکید بر این مطلب که در شناخت از جهان و پدیده‌ها باید به دنیای پدیداری و ادراکی هر فرد پرداخت، سرآغاز اندیشه برای آدمی را به میان کشیده است.از آن پس بهوجودگراییمی‌پردازد که با تأکید بر اصالت وجود و تقدم آن بر ماهیت، درواقع اهمیت آدمی را-به عنوان موجودی تأثیرگذار که خود می‌تواند سازنده خود باشد-در مدار توجهات انسان معاصر قرار داده است.این دو تفکر به عنوان بنیآن‌های فلسفی به ایجاد نیروی سوم یاانسان‌گراییبه معنای خاص انجامیده که بر مطالعه کلیت آدمی تأکید می‌کند و بر جنبه‌های پدیداری و وجودی او صحه می‌گذارد.مقاله حاضر، جستاری است در باب تعلیم و تربیت انسان‌گرایانه، که رهرو و اندیشمندی پر استقامت را می‌طلبد.همه تلاش این بررسی، ارائه کلیتی به نامانسان‌گراییاست؛به گونه‌ای که تمام لایه‌های تشکیل‌دهنده آن-به‌رغم تفاوت‌ها-به گونه‌ای منطقی فراهم آمده باشد. واژگان کلیدی: روان‌شناسی، کارکردگرایی، ساختارگرایی، انسان‌گرایی، پدیدارشناسی، اگزیستانس، اصالت وجود(اگزیستانیسالیسم)، یادگیری.
آدرس اینترنتی